"อากาศเหงา"

ไม่ได้ใช้คำนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ

เด็กหญิงคนหนึ่งชอบหนีมาวิ่งเล่นในทุ่งกว้างคนเดียว

นับวันเธอก็ยิ่งวิ่งออกไปไกลขึ้น

จนมาถึงชายป่า

เด็กหญิงวิ่งเข้าไปเล่นในป่าจนพบกับ

ลำธารที่ไหลเชี่ยว

น้ำในลำธารใสสะอาด เห็นปลาตัวน้อยว่ายไปตามกระแสน้ำ

นกตัวเล็กๆโผบินไปมา

เด็กหญิงไม่เคยกล้าที่จะลงไปในลำธาร ได้แต่นั่งมองอยู่ใกล้ๆ

วันเวลาผ่านไป เด็กหญิงเริ่มลองใช้มือจุ่ม น้ำเย็นสดชื่น

เธอรู้สึกดีจนต่อมาเธอก็กล้าใช้เท้าจุ่มลงไปบ้าง

เด็กหญิงจุ่มเท้าในน้ำ ร้องเพลงอย่างร่าเริง
เธอคุยกับลำธาร ลำธารก็ตอบเธอเป็นอย่างดี

เธอรู้สึกเหมือนลำธารช่วยให้เธอสบายใจ

แม้เด็กหญิงจะรู้ว่าลำธารนั้นเชี่ยวเกินกว่าเธอจะว่ายได้

แต่ด้วยความเชื่อใจลำธาร เด็กหญิงก็ยอมเสี่ยง

เธอกระโดดลงไปในน้ำ

แต่ลำธารก็ได้พัดพาร่างเธอไปอย่างรวดเร็ว

เด็กหญิงเกือบจะจมน้ำตายหากไม่มีคนมาช่วยไว้

เด็กหญิงเข็ดขยาดกับสายน้ำ เธอกลัวจนไม่ยอมออกไปในทุ่งอีก

เธอออกไปเที่ยวในเมือง เดินดูร้านค้าต่างๆแทน

วันเวลาผ่าน จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน จากเดือนเป็นปี

เด็กหญิงคิดว่าเธอคงไม่กลัวสายน้ำนั้นอีกแล้ว

เธอวิ่งออกไปในทุ่ง ไปถึงชายป่า และสายน้ำเชี่ยว

เด็กหญิงพูดกับลำธารที่ยังคงใสสะอาด

"จำฉันได้รึเปล่า"

ลำธารขมวดคิ้วสงสัย "เธอเป็นใครกัน"

เด็กหญิงนั่งลงข้างลำธารแล้วร้องไห้

แม้ลำธารสายนี้จะเกือบคร่าชีวิตเธอไป แต่เธอก็รักมันมาก

เธอไม่คิดเลยว่า ลำธารที่เคยเล่นด้วยทุกวันจะลืมเธอได้

......

เด็กหญิงอีกคนเดินเข้ามาด้านหลัง ร้องเพลงเสียงใส

เด็กคนนั้นมองเธออย่างไม่ใส่ใจ แล้วถอดรองเท้าออกจุ่มน้ำ

ลำธารยิ้มให้เด็กหญิงคนนั้น

เธอวิ่งจากมาและไม่กล้ากลับไปหาลำธารอีกเลย

ได้แต่คิดถึงอยู่ในกระท่อมชายทุ่งของเธอเท่านั้น

นานเท่าไหร่เธอก็ไม่อาจลืม.....